De fietsschuur
Was in de zomer van 2021 een loze kreet. Balken komen, balken gaan, moet er nog zand zijn? Noeste arbeid om het dak van de hangar terug min of meer waterdicht te maken.
Gelukkig kregen we af en toe een handje hulp om al het materiaal naar achter te brengen.
Voor de zomer hadden we een wishlist gemaakt van topactiviteiten die we deze zomer zouden doen, om niet gans te tijd aan het werk te zijn. Een van die plannen was een tweedaagse retour fietstocht naar een stad. Nadat Durbuy en Aken afgevallen waren wegens te ver, vonden we op een dikke 30 kilometer van ons Valkenburg een fijn doel. Er werd een wielerhotel gevonden als slaapplaats en met frisse moed vertrokken we vanuit Millen richting Noorderburen (of voor ons meer Oosterburen.
Het was een fijne fietstocht langs Maastricht en met de nodige tussenstops. Op 5 km. van onze bestemming pauzeerden we nog en waren we bang dat we te vroeg op ons logeeradres zouden aankomen…
Om aan te tonen dat de zomer van 21 een natte zomer was, kan u een blik werpen op de parking van de Japanse tuin in Hasselt! Gelukkig was het mooi weer tijdens ons speed-bezoek. We hadden oog voor de vele mooie hoekjes en ons bezoek zat er op voor we er erg in hadden:)
We hadden ondertussen in onze zomerbar een cinemahoek gemaakt. Daarop konden we ook naar de wedstrijden van onze Rode Duivels kijken. Lukakuuuuuuu… Jammer genoeg strandde ons EK tegen Italië in de kwartfinale. Italië zou later de Europees kampioen worden, dus dat was geen schande. Maar wel zuur! Nooit meer zullen we Italiaanse gerechten nuttigen, alle ravioli ’s nog aan toe!
We hadden dus (steun) balken nodig voor ons dak. Nadat we al eens onderweg bij een houthandelaar gestopt waren was ons duidelijk geworden dat er iets was met de houtprijs… Die zou gestegen zijn omdat er een boot was vastgelopen in het Suez kanaal. De kapitein van de Ever Given had een redelijk goede job gedaan, want het duurde een week vooraleer er weer schepen konden varen. Dat dit kleine incidentje wereldwijde gevolgen zou hebben kon niemand voorzien. En dat de houtprijs hierdoor (en door corona???) verdubbeld was is een raadsel dat voor mij onoplosbaar is.
Gelukkig vonden we de palenboer, die op onze boerderij een lading (duur) hout kwam leveren.
Zoals in een eerdere blogpost al gemeld zouden we nog een aantal keren wijlen het Hasselts Toneel bezoeken. Onze contactpersoon Jean-Marie bleef maar met pareltjes (cinemastoeltjes, kleding, kasten, kledingrekken,…) aandraven en maakte er de bijbehorende dealtjes bij. Weeral vertrokken we volledig volgeladen van Hasselt naar Millen.
We namen zelfs de letters mee van de gevelreclame van het Hasselts toneel, hoewel dat wel wat kunst- en vliegwerk vroeg. Thuis gekomen leek het alsof we in het decor van The Great Gatsby terechtgekomen waren… Toen de meisjes de jurken pasten belandden we in een trip down memory lane…
We hadden ondertussen een eerste rij platen gelegd en er kwam een probleem opduiken. Er was een draagbalk van het dak die geen ondersteuning meer had. Dat wilde zeggen dat het dak voor een stuk een zwevende constructie geworden was, en moest er een veiligheidscoördinator op bezoek komen… hij zou voorwaar heel onze zomerbar afkeuren. Dus zat er niets anders op dan het dak er af te halen, en een nieuwe steunpaal aan te brengen. Ook konden we dan een aantal balken vervangen. Dus begonnen we aan een oneindig proces van houtschroeven losdraaien en platen verwijderen… Wisten wij toen dat dit een zomervullende activiteit zou worden…
Ik had op internet een aanbieding gezien van een ladder van 10 meter! En omdat een man pas een man is als hij een aantal ladders heeft, kocht ik de ladder die opgehaald moest worden in het nabije Genoelselderen.
Er van uitgaand dat een ladder van 10 meter uit 2 stukken zou bestaan, reden we met de aanhangwagen naar Genoelselderen. Daar aanngekomen ging ik met de voormalig ladddereigenaar zijn immense tuin in om het ding op te halen. Die mens sprak onverstaanbare woorden, en ondanks de aanmaning van zijn eega “ge mot an kalle” bleef zijn communicatie voor mij absoluut niet-decrypteerbaar.
Dus we lopen naar een grote houtstapel en daar hangt inderdaad een ladder van 10 meter…. uit 1 stuk. We lopen met de ladder naar voren en zeggen tegen die mensen dat we de ladder zo niet mee krijgen. Maar die namiddag kwamen vrienden op bezoek en we zeiden dat we dan die ladder wel te voet naar huis zouden brengen… een kleine 4 km. We gingen toch een wandeling maken met Ann en Bruno.
Zo gezegd zo gedaan dus wij in de namiddag terug richting Genoelselderen, klaar voor a walk in the park with a ladder. Maar toen we op onze bestemming aankwamen stond er een stokoude toyota corolla met daarachter en klein aanhangwagentje met daarop een… lange ladder. Deze hing langs achter enkele meters voorbij de aanhangwagen en langs de andere kant stak die boven het datk van de auto nog een fucking groot eind voorbij de auto. Bleek dat de man des huizes ons die ochtend niet goed had verstaan (hij was een beetje doof aan het worden…) dat we te voet met de ladder door het dorp gingen lopen. Dat kon hij niet laten gebeuren want anders waren wij de schande van Millen en omstreken en dat kon hij niet op zijn geweten hebben. Dus hij zou de ladder in Millen leveren, en ik had de eer om met hem mee te mogen rijden. De rest van het “wandelgezelschap” zou zich naar het wijnkasteel begeven.
De rit met de ladder was er eentje om nooit te vergeten. Het ding zwiepte onophoudelijk omhoog en omlaag tijdens het rijden en als hij een bocht nam ging het overstekende deel van de ladder gigantisch ver het luchtruim in. Gelukkig bereikten we Millen zonder brokken.
Na een kleine rondleiding vatten we de terugweg aan en zette de vriendelijke ex-laddereigenaar me af aan het wijnkasteel. Maar daar was van ons wandelgezelschap niemand te bespeuren. Bleek dat ze een ander adres hadden gevonden, op een boogscheut ofte enkele stappen van het huis van de ex-laddereigenaar, in de “Ware Wijn”. Daar besloten we op een zeer fijne wijze deze avontuurlijke dag!
In dit geval de roots van Sandra. Vliermaalroot. We zochten het voormalige café van haar grootmoeder. Het koste ons top navigatieskills en tenslotte een telefoontje voor het juiste huisnummer, maar we vonden het toch.
Toen iemand van de bewoners onze aandacht en verdachte bewegingen op de straat opmerkte, mochten we zelfs even binnen het huis bezoeken, na verduidelijking van onze relatie met het huis.
Een toptrip. En terug een topvondst in de kringwinkel. Mooie rode ijzeren lockerkasten!
Of was het hout? Zand, vloerplaten van de koer naar achter sleuren, vloerplaten leggen… That’s the sound of the man working….
