Blog

Het mysterie van de verdwenen banden werd deze week opgelost! Het was die van Herderen (om maar meteen de clou mee te geven). Omdat we een enorme hoeveelheid banden (met velg en zonder) hadden, kregen we in het begin van de vakantie van buurman Eugene de tip om eens een band gewoon op straat te zetten. Misschien was er een boer met een oldtimer tractor die zo’n oude band kon gebruiken en deze zou meenemen. Win-win situatie dus!

En inderdaad, na een dikke week verdween onze eerste band! Nu was er een probleem want Eugene had niet gezien wie hem had meegenomen, en geloof me, normaal ziet hij ALLES! Maar dan ook ALLES! Never change a winning method, dachten we, en we plaatsten overmoedig 2 banden tegen onze voorgevel. De volgende week waren die ook verdwenen, zonder enig spoor van de verwoede bandenverzamelaar. Zo ging het aantal banden crescendo en werd het mysterie van de bandenverzamelaar elke week groter.

Tot we hem op heterdaad betrapten. Hij (die van Herderen dus) vertelde dat hij de rest van onze banden ook nog kwam opladen., en zo veranderde het straatbeeld in Millen terug naar een bande(n)loze omgeving.

We hielden ook een plastic-inzameling onder de schuur. Een ganse aanhangwagen vol roze zakken waren het resultaat. Plastic Betrand is afkomstig van de Kattestraat in MIllen volgens mij.

Omdat we onze vaste Pukkelpop stek in Zonhoven niet wilden kwijtspelen, besloten we om naast onze Millen staycation ook enkele dagen iets minder zuidelijk door te brengen. We werden van harte verwelkomd door Stefan en vierden er de verjaardag van Boris. We planden ondertussen nog enkele bezoekjes aan winkels in Hasselt en kozen onze vynilvloeren voor boven en een nieuwe voordeur en achterdeur.

We beseften stilaan dat we al bijna halverwege de tweede vakantiemaand waren. We hadden al heel veel gedaan, maar onze todo lijst groeide in plaats van te slinken. We kregen die week ook leuk bezoek over de vloer, dat we op gepaste wijze trachtten te ontvangen.

De metaalcontainer had in tegenstelling tot ons nog geen last van metaalmoeheid. We konden hem nokvol vullen. Voor sommige stukken hadden we een handje hulp nodig van Kenny. Er waren ook twijfelgevallen bij, oud ijzer of erfgoed? Vermits we de toepassing van het object niet kenden, beslisten we om het voordeel van de twijfel toe te passen.

Wie ondertussen wel heel blij was met hun tweede thuis waren onze trouwe viervoeters. Als de betere hangjongeren vonden ze steeds wel de tijd en een mooi plaatsje om zich neer te vleien en te genieten van de Limburgse rust. Hoe ging die affiche nu ook alweer?

De potjes werden ondertussen in de muur geplakt, teken dat het stofpijl terug naar een aanvaardbaar niveau zakte.

De eerste week van augustus was een druk weekje! Nadat we bij Mobiel21 in Leuven (jawel, een organisatie die van de fiets een duurzaam vervoermiddel wil maken…) een gratis prachtig boekenrek opgehaald hadden, was het onze eerste taak om dit terug te monteren.

Er werd een mooi plaatsje gezocht in de schuur. We kregen bezoek van Manoe die een handje kwam helpen. Ook Lieve kwam een paar daten in onze tent slapen. We bezochten Maastricht en merkten dat die Hollanders de vreemde gewoonte hadden om hun rijwiel in de Jeker te deponeren! Rare jongens, onze zuiderburen.

Om in Maastricht te geraken passeerden we de strategisch gelegen brug van Vroenhoven. Het werd tijd dat we hier eens een duikje gingen nemen. Neen, niet in het Albertkanaal, wel in de geschiedenis van de brug (en het fort van Eben Emael).

De eerste puinzak werd door Jaeckers opgehaald en onze elektricien Kenny parkeerde zijn bestelwagen ook voor de eerste keer voor onze deur. Zij begonnen met het slijpwerk in de muren, waardoor we genoodzaakt waren om alle spullen uit het huis te evacueren naar de garage. Omdat er een acuut gevaar was voor een stoflong, beslisten we om dan ineens maar de ‘kast” in de blauwe kamer af te breken. Als je het woord kast hoort, denk je waarschijnlijk aan een houten constructie maar dat is zonder de familie Coenegrachts gerekend. Waarom een houten kast als je er ook een kan metsen! En we verankeren die met lange stalen nagels in de muur! Langzaam sloopten we steen voor steen de bergruimte, het voormalig huis van de houten klompen van pa CoenegrachtsL

In tussentijd kwam de firma Nijs Metaalrecyclage een container droppen. Nadat we er de stokoude Miele (er is geen zwaardere) op hadden gedropt, begonnen we de petroleumkachels in huis af te breken en klaar te maken voor hun laatste reis.

We gingen voetballen op de terreinen van de Veteranen (die we ontdekt hebben dankzij onze buurman), en de eerste sleuven verschenen in onze muur.

1 2 ►

Nadat we de garage hadden leeggemaakt was deze klaar om een laagje verf te krijgen. Het werk in de fietsatelier ging ook gestaag vooruit. Toch was er deze tweedaagse ook nog tijd voor ontspanning. We keken film op onze binnenkoer-cinema. En we bezochten de toren ven Eben Ezer.

1 2 ►

Alsof het zo had moeten zijn ontdekten we nog maar pas dat een van de toegangswegen tot Millen de Billerweg was. En dat de jongste telg van onze clan in het middelpunt van de belangstelling stond, ondanks het feit dat zijn tante het feestvarken was, bewijzen de beelden.

De camping werd bemand en iedereen was enthousiast. Niet dat iedereen een perfecte nachtrust had. Sommigen waren hun hond in het midden van de nacht kwijt, en ook het gelui van het Angelus-klokje van op de Millense kerktoren werd niet echt gewaardeerd. Hoewel het een mooie melodie was, was het feit dat dit om 7 uur ’s ochtends geschiedde nefast voor de uitslapers…

Het was een super leuke driedaagse! Kampvuur, wandelen, barbecue, fritfest, bezoek aan Kanne, wandelen in de omgeving van de boerderij,… En met vereende krachten werd ook het oude bad naar beneden getakeld. Iedereen beleefde de tijd van zijn leven. Het feestvarken kreeg een gepast feestje met slingers en lichtjes en ambiance. En voor we het wisten was het voorbij. We koppelden er met Charlotte nog een dagje Limburgse kringwinkels aan, en toen keerde de rust terug op de onze binnenkoer. En begonnen wij weer aan de volgende projectjes te denken. De garage gingen we omvormen naar Joe’s Garage (zie link), waar alle muziek- toestellen uit de verzameling een plaatsje zullen vinden. En er was werk aan de winkel om het fietsatelier (de werkplaats) te ontdoen van fietsen en alle fietsonderdelen te sorteren.

1 2 ►

De tweede week maakten we ons stilaan op voor het hoogtepunt van onze vakantie, het bezoek van de kinderen om de verjaardag van Charlotte te vieren. Om onze koters de kans te geven om “deftig” te douchen maakten we met Coenegrachts-recupmateriaal een alternatieve douchecabine op onze binnenkoer. Het geheel werd fleurig afgewerkt na een tochtje richting Nederland, waar zowaar kamelen in het wild leven… De streek blijft ons verrassen!

We hingen lampjes en slingers, en bezochten de brug van Vroenhoven. Alleen jammer dat het café dicht was. Een ijsje kon er wel af! De bloemetjes kregen een definitieve plaats en zo legden we de laatste hand aan onze binnenkoer.

De mannen die de gas doen branden kwamen langs om ons een nieuwe elektriciteitsmeter te schenken en de gas binnen te brengen. Ze werkten goed, maar lieten de stoep klinkerloos achter. Gelukkig kwam 2 dagen later een andere ploeg om het gat te dichten.

We bezochten de oud-ijzerboer in Riemst (een heel avontuur) en dropten 390 + 375 kg. oud ijzer. De tweede rit verliep wel iets minder vlot, want we werden gesaboteerd door een ijzeren bout die een schuilplaats in onze autoband had gevonden.

De vuurkorf werd uitgetest en op aanraden van Eugene plaatsen we een tractorband tegen de gevel in de hoop dat een of andere Millenaar met een oude tractor het kleinood zou meenemen…

Wij waren trendsetters, want voor heel het Corona gedoe hadden we al beslist dat onze grote vakantie zou doorgaan in en rond onze binnenkoer in Millen. Nu we meerdere nachten op rij zouden blijven slapen besloten we om dat toch maar in een echt bed te doen en niet op een zetelbed. We werkten vooral in huis, en wisselden van kamer als we een job beu waren. In de keuken, badkamer, slaapkamers… beoefenden we verschillende sporten zoals behang aftrekken, nagels verwijderen, profielen afbreken, bezetting proper maken, badkamer slopen,… En zo konden we stilaan op onze naamkaartjes de term professioneel afbreker bijschrijven.

De werkatelier kreeg stilaan vorm en orde, er was tijd voor een fietstochtjes, om eens te verpozen in de waterburcht en de schaapjes te tellen…

Dit was de laatste keer dat we op 1 dag op en neer reden. De grote vakantie was nog maar een zuchtje verwijderd en dan zouden we tijdens de week in Millen zijn en in het weekend thuis. Ondertussen was de valse plafond van de keuken helemaal weg en waren we ook boven begonnen aan de afbraak. We hadden genoeg om een lading naar het containerpark te brengen en voegden de daad bij het woord.

Het kostte ons 45 euro om de vierkante tegels te droppen! De eerste appeltjes begonnen te rijpen, en het gras kreeg een beurt. De oude poort werd nog eens gesloten. Verder werden de eerste afbraakwerken gestart in de badkamer.

Omdat we al enkele loodgieters gecontacteerd hadden die zeiden dat ze enkel met materiaal van de Facq werkten, gingen we die zaterdag naar dat wonder in Hasselt. In de showroom aangekomen waanden we ons op de Bugatti-stand van het Brusselse autosalon. Neen, niet de mooiste pitspoezen, maar wel het duurste auto van het salon… We bekeken de verschillende opstellingen en konden badkamer na badkamer schrappen omwille van het aantal nullen in de prijs. O ja, er was ook een budget-afdeling. Maar ineens beseften we dat we een spuuglelijke badkamer aan het samenstellen waren enkel en alleen om het prijskaartje.

Plan af geserveerd dus, en omdat we toch vlakbij waren gingen we ook eens een kijkje nemen bij X20. Daar legde de verkoper ons uit hoe het commissiesysteem van Facq werkte, en waarom zij even kwalitatief materiaal aan lagere prijzen konden leveren.

Op een uurtje was onze badkamer samengesteld, neen we zijn echt geen moeilijke klanten, voorschot betaald en alles afgehandeld.

De rest van het weekend hielden we ons bezig met de keuken te strippen, het behangpapier in de gang te verwijderen, wat oude bezetting weg te werken en was het weer voorbij voor we het beseften.

Op zaterdag was de slechtvalk die een voortijdige verlating van het ouderlijk nest had gerealiseerd prominent aanwezig op de koer.

Nu de plafond weg was in de keuken konden we ook het bovenste gedeelte verlossen van het behang waarmee het al decennialang bekleed was. We werden ook voor de eerste keer geconfronteerd met de stalen nagel. Dit is het object waarmee vader Coenegrachts elk object in zijn huis tegen de muren bevestigde… Zo ook de lijst waarop het valse plafond lag… En dat met een grundlichheid die menig Duitser zou benijden. Om de 10 centimeter was er een lange stalen nagel de muur in gejast! Onze koevoet moest overuren maken.

Op zondag kwamen de kids op bezoek.

Ze werden ingeschakeld voor de kersenpluk. Er waren er bij die hun aangeboren angsten voor hoogtes deskundig opzij zitten, en een heel hoog niveau behaalden.

En dat terwijl Bill goedkeurend toekeek vanuit zijn mini-paradijs.

De oogst was overweldigend. Ieder kreeg een bak kersen mee naar huis, die de dag nadien al vlot de weg vonden naar vrienden of naar een kersentaart. Bij het bereiden van deze lekkernij ontdekte de dochter des huizes dat sommige kersen een kleine witte ongewenste bezoeker hadden. Er werd snel alarm geslagen en na controle belandde de ganse oogst op de composthoop! Schuldige: de kersenvlieg, die in mei zijn ei op een prille kers deponeert. Simultaan met het rijp worden van de kersen groeit ook de worm! Dus de onderstaande foto met de trotse kersenplukkers werd de dag nadien een droevig tafereeltje

We besloten het fijne weekend met een drankje in de Waterburcht!

é